Nobel

Zacznij w końcu pisać tego cholerrrnego bloga!

Te słowa usłyszałam w głowie kiedy miliony pomysłów, a zarazem strachów, wątpliwości i wymówek nie pozwalały zasnąć. Stan ten trwał kilkanaście minut, co przy moim kilkusekundowym tempie zapadania w sen było prawdziwą torturą. Wiecznością, w której masz tyle czasu na pobycie ze sobą, że nie wiesz do końca co z tym zrobić i jak się zachować. I jeszcze to, jeszcze te brutalne słowa.
Ale kilkanaście minut to i tak nic w porównaniu z tymi tysiącami, które minęły od czasu napisania pierwszego posta. Jeszcze  pięć miesięcy i miną dwa lata, a ja nadal uważam, że nadejdzie lepszy czas na pisanie, że pomysłów będzie więcej, że ja będę lepsza, że obudzę się pewnego poranka i zanim zrobię cokolwiek usiądę do komputera, żeby napisać post życia, po czym niczym bohaterka pewnego polskiego serialu sprzed lat, wstanę, podejdę do okna i teatralnym gestem rozsunę zasłony, a impresjonistyczne słońce rozświetli moją szczęśliwą twarz. Teraz przecież nie mogę pisać. Jest jeden bardzo ważny powód - nie mam zasłon!
Skoro już jednak udało mi się udawać, że jest inaczej, nawet udało mi się być Basią Jasnyk z serialu Teraz albo nigdy i skoro kolejny odcinek mojego życia zaczęłam od tak szalonego pomysłu jak wciśnięcie przycisku nowy post, to pokuszę się kolejne szaleństwo i wcisnę opublikuj. Szkoda tylko, że w tym roku nie zostanie przyznany literacki Nobel, bo na pewno powędrowałby do mnie.

Dziś zaczęłam dzień inaczej. Dziś przez to spóźnię się do pracy. Dziś mimo to będę z siebie dumna. Czasem bywam z siebie dumna. Jest 6:55, jedenasty dzień maja 2018-go roku. Cześć.

Dlaczego

Od lat, nie miesięcy, nie tygodni, nie dni, od lat myślę o blogu. Blogu ze słowami i obrazami. I nie wiem o czym pisać i nie mam pojęcia co pokazywać. A właściwie wiem i mam tylko zastanawiam się czy to ma sens. Czy pokazywanie tego wszystkiego co mam ochotę pokazać nie jest przypadkiem głupie i bezcelowe. Czy nie będzie to taki mój własny, prywatny fejsbuk? Takie: Tu wycieczka, tu kanapeczka. Ale, no właśnie, mój własny, prywatny. Może o to w tym chodzi. Może sensem tego bloga ma być zbieranie, a dopiero zastanawianie się nad zasadnością tego jest bezsensem...

Załóżmy, że tak jest. Że można robić coś po prostu, nie mając wielkich założeń, idei, mądrych treści i głębokich myśli do przekazania. Uznajmy, że dobrze jest robić coś z silnej potrzeby, że dobrze jest kierować energię na działanie, a nie zastanawianie się jak to działanie powinno wyglądać. Przyjmijmy, że nie ma "powinno", a jest tylko "może" i że to "może" nie tylko może nas uszczęśliwić, ale uszczęśliwi nas na pewno. Cudownie. Gotowa do startu. Jeszcze tylko nazwa. Ooo nie, nazwa? No nazwa! A to może poczekam jeszcze dzień, jeszcze miesiąc, jeszcze rok...

Jeszcze czego!


Dziś wymyśliłam nazwę. Dziś założyłam blog. Dziś napisałam pierwszy post. Tak po prostu, dla przyjemności. Lubię przyjemności. Jest drugi dzień października 2016-go roku. Cześć.