Zacznij w końcu pisać tego cholerrrnego bloga!
Te słowa usłyszałam w głowie kiedy miliony pomysłów, a zarazem strachów, wątpliwości i wymówek nie pozwalały zasnąć. Stan ten trwał kilkanaście minut, co przy moim kilkusekundowym tempie zapadania w sen było prawdziwą torturą. Wiecznością, w której masz tyle czasu na pobycie ze sobą, że nie wiesz do końca co z tym zrobić i jak się zachować. I jeszcze to, jeszcze te brutalne słowa.
Ale kilkanaście minut to i tak nic w porównaniu z tymi tysiącami, które minęły od czasu napisania pierwszego posta. Jeszcze pięć miesięcy i miną dwa lata, a ja nadal uważam, że nadejdzie lepszy czas na pisanie, że pomysłów będzie więcej, że ja będę lepsza, że obudzę się pewnego poranka i zanim zrobię cokolwiek usiądę do komputera, żeby napisać post życia, po czym niczym bohaterka pewnego polskiego serialu sprzed lat, wstanę, podejdę do okna i teatralnym gestem rozsunę zasłony, a impresjonistyczne słońce rozświetli moją szczęśliwą twarz. Teraz przecież nie mogę pisać. Jest jeden bardzo ważny powód - nie mam zasłon!
Skoro już jednak udało mi się udawać, że jest inaczej, nawet udało mi się być Basią Jasnyk z serialu Teraz albo nigdy i skoro kolejny odcinek mojego życia zaczęłam od tak szalonego pomysłu jak wciśnięcie przycisku nowy post, to pokuszę się kolejne szaleństwo i wcisnę opublikuj. Szkoda tylko, że w tym roku nie zostanie przyznany literacki Nobel, bo na pewno powędrowałby do mnie.
Dziś zaczęłam dzień inaczej. Dziś przez to spóźnię się do pracy. Dziś mimo to będę z siebie dumna. Czasem bywam z siebie dumna. Jest 6:55, jedenasty dzień maja 2018-go roku. Cześć.
