Od lat, nie miesięcy, nie tygodni, nie dni, od lat myślę o blogu. Blogu ze słowami i obrazami. I nie wiem o czym pisać i nie mam pojęcia co pokazywać. A właściwie wiem i mam tylko zastanawiam się czy to ma sens. Czy pokazywanie tego wszystkiego co mam ochotę pokazać nie jest przypadkiem głupie i bezcelowe. Czy nie będzie to taki mój własny, prywatny fejsbuk? Takie: Tu wycieczka, tu kanapeczka. Ale, no właśnie, mój własny, prywatny. Może o to w tym chodzi. Może sensem tego bloga ma być zbieranie, a dopiero zastanawianie się nad zasadnością tego jest bezsensem...
Załóżmy, że tak jest. Że można robić coś po prostu, nie mając wielkich założeń, idei, mądrych treści i głębokich myśli do przekazania. Uznajmy, że dobrze jest robić coś z silnej potrzeby, że dobrze jest kierować energię na działanie, a nie zastanawianie się jak to działanie powinno wyglądać. Przyjmijmy, że nie ma "powinno", a jest tylko "może" i że to "może" nie tylko może nas uszczęśliwić, ale uszczęśliwi nas na pewno. Cudownie. Gotowa do startu. Jeszcze tylko nazwa. Ooo nie, nazwa? No nazwa! A to może poczekam jeszcze dzień, jeszcze miesiąc, jeszcze rok...
Jeszcze czego!
Dziś wymyśliłam nazwę. Dziś założyłam blog. Dziś napisałam pierwszy post. Tak po prostu, dla przyjemności. Lubię przyjemności. Jest drugi dzień października 2016-go roku. Cześć.
